TouraineMédia

Begin december:

Een blauwachtig wit licht ontsluiert het sluimerende, golvende landschap van Touraine in de donkere nacht. Het geluid van stilte omvat en doorstroomt tegelijkertijd een ruimte van rivieren en valleien, van velden en bossen, van huizen en wegen die van dorpje naar dorpje naar stadje lopen.

Zo boven, zo beneden: een overkoepelende sterrenhemel knipoogt met fonkelende stralen naar de gele lichtjes in het landschap, die het verblijf van nog wakkere mensen verraden. Een fijne, bewegende nevel rond het vollemaansgezicht weeft een delikate, veelkleurige sluier die als een aura rond de aardesatelliet lijkt te bewegen….

Elke late avondwandeling in de uitgestrektheid van mijn omgeving vervult me telkens weer met ontzag. De rijkdom van zo’n ervaring in een nacht van donkerte en stilte is iets wat in Vlaanderen haast een onmogelijkheid lijkt: de licht– en geluidsvervuiling houden de inwoners gevangen in hun net, en op zo’n manier dat er angst ontstaat als dat net er niet meer is. Bang voor de stilte, voor ingetogenheid, voor de innerlijke ruimte die er geopend wordt misschien?  Of bang, en terecht, voor de poorten van instinctief leven, die zich tijdens de nacht zo veel makkelijker openen ?  Duisternis is een relatief begrip, elke nacht heeft zo zijn eigen kleur en de keren dat ik mijn andere zintuigen moest gebruiken om mijn weg te vinden omdat ik geen steek voor ogen zag zijn eerder zeldzaam….Al geef ik toe dat ik tijdens zulke nachten in mijn bloed de angst terug kan vinden van mijn voorouders, de angst voor wolven en andere bloeddorstige beesten, de angst voor gewelddadigheid en onbetrouwbaarheid. Mijn ervaring heeft me geleerd dat het donkere, onveilige woud zich in de wirwar van verlichte steden bevindt, met zijn talloze donkere steegjes en wijken vol wezens die zich onderdrukt voelen in hun menselijke zijn….

Dankbaar voor de rijkdom van een leven op het platteland, temidden van een vrijgevige natuur, vervolg ik mijn weg naar één van de nog overgebleven kleine lichtjes, die de warmte van een thuis verraden.

’s Morgens bewonder ik bij het licht van een omfloerste zon de laatste rozen in de tuin, die moedig de eerste nachtvorst hebben doorstaan en getuigen van hun levenskracht…..

Début décembre:                                                                                                                                                                                                

Une lumière d’un blanc bleuté dévoile dans la nuit sombre le paysage somnolent et ondulant de la Touraine. Le son du silence enveloppe un espace de rivières et de vallées, de champs et de forêts, de maisons et de routes qui mènent de village en village, puis en petite ville et s’y diffuse. En haut comme en bas : la coupole d’un ciel étoilé, aux rayons scintillants, cligne de l’œil vers les petites lueurs dans le paysage, qui trahissent les gens encore éveillés. Un nuage fin et mouvant tisse, autour du visage de la pleine lune, un voile coloré et délicat qui semble se déplacer autour du satellite terrestre, à la manière d’une auréole….

Toute promenade tardive en soirée, dans l’étendue de mon environnement, m’emplit à chaque fois de respect. La richesse d’une telle expérience dans une nuit sombre et silencieuse semble presque impossible en Flandre: la pollution, aussi bien sonore que lumineuse, emprisonne les habitants dans son filet, et d’une façon telle, qu’ils se sentent inquiets lorsque ce filet est ôté. Terrorisés par le silence, par l’austérité, par l’ouverture à un espace intérieur peut-être? Ou bien angoissés, et à bon droit, par les voies menant à la vie instinctive, qui s’ouvrent beaucoup plus vite pendant la nuit? L’obscurité est une chose plutôt relative : chaque nuit a sa propre couleur, et les fois où je dois utiliser les autres sens que la vue pour retrouver mon chemin, parce que je ne vois plus rien, sont rares….J’admets que pendant ces nuits-là, je peux sentir dans mon sang la peur de mes ancêtres, la peur des loups et d’autres animaux sanguinaires, la peur de la violence et du danger de personnes louches. Mon expérience m’a appris que la forêt sombre et menaçante se trouve plutôt dans le dédale des villes éclairées, dans les ruelles obscures et les quartiers pleins d’êtres qui se sentent opprimés et non-respectés dans leur vie humaine…..

Reconnaissante pour la richesse d’une vie à la campagne, au milieu d’une nature généreuse, je poursuis mon chemin vers une de ces petites loupiotes, qui trahissent la chaleur d’un “chez soi”.

Le lendemain matin j’admire dans la lumière du soleil voilé les dernières roses du jardin, qui ont survécu au premières gelées matinales, et témoignent de leur force vitale…..

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens