TouraineMédia

Bronwater

In Touraine kraakt de koude aarde onder mijn voeten op de lange zandpaden van een uitgestrekt landschap, en een ijzige wind tracht opdringerig onder mijn beschermende kleren te geraken. Tussen het grijze van een optrekkende nevel komt de zachtblauwe schijn van de hemel piepen, en hier en daar belooft een witte gloed de streling van een naderende zonnestraal. Een indrukwekkende stilte ligt als een zachte deken over de wereld die zich duidelijk in een rusttoestand bevindt…

De schaduwen van gestapelde stenen steken donker af in de uitgestekte bewerkte velden, en tonen plaatsen waar de boeren met hun mastodonten van traktoren de moeite doen om rond te rijden. De mensen uit de buurt vertelden me dat er zich onder zo’n stapel een bron bevindt, en een bezoekje aan zo’n plek toont me een prachtige kelderruimte, met in het midden de gladde spiegeling van water. Toen enkele jaren geleden de boer met zijn traktor het veld aan het bewerken was, zakte het werktuig plotseling weg, iets wat in deze omgeving vrij geregeld voorkomt. De streek zit vol met ondergrondse grotten en gangen, en af en toe komt er zo’n vergeten ruimte tevoorschijn onder het gewicht van de landbouwmachines. Deze keer was het een zeer oude waterleiding, onder de vorm van Gallo-Romeinse pannen, die werd blootgelegd, een leiding die vanuit de bron naar het kasteel een eind verderop loopt. De gemakkelijkheid en gewoonte van het kraantjeswater doet ons dikwijls vergeten dat in oudere tijden de mensen zich alleen konden vestigen waar er zich water bevond, een voorwaarde sine qua non om een domein of een stad te bouwen. In Touraine was er duidelijk water genoeg, gezien de talloze overblijfselen van voorhistorische, gallo-romeinse en middeleeuwse beschavingen…. Niemand weet hoe oud deze bron precies is, en wie ze ingebouwd heeft, maar het is duidelijk dat ze sinds altijd door de mensheid als een geschenk beschouwd werd. Een geliefkoosde plek in de zomer, voor spelende jongeren op zoek naar wat koelte, voor jonge koppeltjes op zoek naar intimiteit, of voor ouderen op zoek naar een rustige plek om een aperitief te drinken aangelengd met lekker bronwater….

In de beschermende warmte ( alles is relatief….) van een eeuwenoude kelderruimte laat ik me doordringen van de bronenergie, overweeg ik het verwoestende en tegelijkertijd helende aspect van water. De zachtheid en reiniging van stromend vocht op mijn huid, de wetenschap dat één druppel op de zelfde plek een gat kan maken in de schedel van een mens, de herinnering aan grotten vol kunstwerken van stalagmieten en stalagtieten, opgebouwd tijdens een eeuwenlange versmelting van water met aarde-elementen. Snelstromende bergriviertjes die zich met grote kracht een weg banen door het granieten landschap, en na vele eeuwen een prachtige, levengevende vallei achterlaten, waar het voor mensen goed om wonen is. De bulderende woestheid van de aanstormende golven van de oceaan of een overlopende rivier, en de schoonheid van de verneveling van stromend water onder de zonnewarmte. De stuwing van levengevend, vochtig bloed in mijn lichaam, de reiniging en het genot van het drinken van een glas water, dat zich volladend met vervuilende en nutteloze stoffen een helende weg baant door mijn lijf….

Dankbaar voor een zalig beschouwend moment op een heerlijke plaats vang ik de terugtocht naar huis aan…. Yoon

En Touraine, la terre froide craque sous mes pas, le long des sentiers étendus du vaste paysage. Un vent glacial et importun essaye de se faufiler sous mes vêtements protecteurs. La grisaille de la brume qui se dissipe laisse entrevoir le doux bleu du ciel, et ici et là une lueur blanche promet la caresse d’un rayon de soleil. Une silence impressionnant entoure à la manière d’une douce couverture un monde qui semble être manifestement au repos.

L’ ombre de pierres entassées se découpe dans les grands champs labourés et indique des endroits que les agriculteurs, avec leurs mastodontes de tracteurs, se donnent la peine de contourner. Les gens du coin m’ont raconté que, sous un tel tas de pierres, se trouve une source. Une petite visite à un endroit de la sorte me laisse à voir une merveilleuse cavité au milieu de laquelle on perçoit le lisse reflet d’une surface d’eau. Il y a quelques années, le tracteur avec lequel l’agriculteur était en train de labourer son champ s’enfonça soudain, chose qui est assez courante en Touraine. La région est remplie de caves et de passages souterrains et, de temps en temps, une cave oubliée est découverte sous le poids d’un tracteur. Cette fois-ci, une ancienne conduite d’eau, sous la forme de tuiles Gallo-Romaines, est mise au jour, conduite qui mène vers le petit château un peu plus loin. La facilité et l’habitude de l’eau courante nous font souvent oublier que d’antan, les êtres humains ne pouvaient s’établir que quand il y avait de l’eau, une condition sine qua non pour construire un domaine ou une ville. C’est clair qu’en Touraine il y avait assez d’eau, vu les traces innombrables de civilisations préhistoriques, Gallo-Romaines et médiévales….Personne ne connaît l’âge exact de cette source ni qui l’a aménagé, mais c’est évident qu’elle a depuis toujours été perçu comme un présent par l’humanité. Un endroit de prédilection en été : pour des jeunes à la recherche de fraicheur, pour un couple à la recherche d’intimité ou pour des personnes âgées à la recherche de tranquillité pour boire un apéritif , délayé avec l’eau de la source….

Dans la chaleur protectrice ( tout est relatif….) d’ une cave séculaire, je me laisse pénétrer par l’énergie de la source, je médite sur l’aspect destructif et en même temps curatif de l’eau. La douceur et la purification d’un liquide courant sur ma peau, la connaissance qu’une goutte toujours au même endroit peut faire un trou dans le crâne d’un être humain, les souvenirs de grottes emplies d’Å“uvres d’art, de stalactites et de stalagmites, apparues suite à une longue période de fusion entre l’eau et les éléments de la terre. En montagne, des courants d’eauqui, avec force, se frayent un chemin dans le paysage de granite, et qui, après des siècles, laissent une vallée fertile ou les êtres humains peuvent s’installer. L’impétuosité hurlante des vagues qui déferlent de l’océan ou une rivière qui sort de son lit, et la beauté de la nébulosité de l’eau s’écoulant sous la chaleur du soleil. La pulsion de mon sang, humide et vital,, la purification et le plaisir d’un verre d’eau, eau qui, se chargeant des éléments polluants et non nécessaires à mon corps, se fraye un chemin réparateur à travers mes membres.

Reconnaissante pour le délicieux moment de contemplation de cet endroit merveilleux, je reprend le chemin vers la maison…..Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens