TouraineMédia

Richelieu:

Over de mooie, uitgestrekte velden van Touraine verspreidt zich een frisgroen waas, het lichtende, doorschijnende lentegroen van jonge scheuten onder de alles onthullende stralen van een schitterende zon. Een spelende wind zoekt alle gaten en spleten die hij kan vinden, jaagt zijn eigen schaduw achterna over het golvende land en zingt zijn iets hardere lied, nu er geen bladeren zijn die hij kan laten ritselen.Hij brengt beweging in de ademloze stilte van het slapende winterland, dat langzaam begint wakker te worden…..

Beweging is één van de dingen die in Richelieu zelden terug te vinden zijn, heeft het misschien met de onderliggende geschiedenis te maken dat deze stad zo’n mooie, maar doodse indruk geeft? De befaamde kardinaal met dezelfde naam heeft in de eerste helft van de 17de eeuw alle kastelen en grotere, bloeiende steden uit de omgeving afgebroken, om met het gerecupereerde materiaal een nieuwe stad en een reusachtig slot te bouwen op het domein van zijn voorouders, waar hij als kind verbleef. Van het kasteel blijft er niet veel meer over dan een uitgestrekt park van 475 ha, omgeven door 7km muur, en enkele bijgebouwen, maar de stad heeft het meeste van zijn oorspronkelijke architectuur behouden, waaronder een prachtige markthal, en een paar mooie ingangspoorten. Het ironische van de geschiedenis is het feit dat de kardinaal, Jean Armand de Plessis, die zich steeds in de buurt van de koningin-moeder en de koning ophield, nooit verbleven heeft in zijn eigen stad en domein.

Het Richelieu van vandaag de dag is de hoofdstad van een kanton, maar is moeilijk een voortrekker te noemen op cultureel gebied. De gemiddelde leeftijd is er vrij hoog, en ik kan me levendig inbeelden dat de weinige jonge mensen zich snel ontmoedigd voelen door de statische houding in hun omgeving….

Zoals ik zo dikwijls doe in mijn leven besluit ik af en toe van dit stadje, volledig omringd door oude wallen, nog een kans te geven, en ga ik op zoek naar iets moois wat ik misschien gemist heb tijdens een vorige wandeling. De achterkant van de middeleeuwse muren vind ik het meest aantrekkelijk; er zijn sporen van diversiteit en creativiteit te vinden, onzichtbaar achter de statige eentonigheid van de zware voorgevels in de binnenstad. Al snel weegt echter de “zwarte gat” energie door, en kies ik voor een herbronning op het uitgestrekte platteland van Chaveigne, waar ik met diepe teugen de frisse lucht in mijn longen laat stromen…..Yoon

Fin février:Richelieu

Sur les beaux champs étendus de la Touraine se propage une nimbe de vert frais, le vert printanesque, lumineux et transparent des jeunes pousses sous les rayons d’un soleil éclatant qui dévoilent tout. Un vent joueur cherche tous les trous et toutes les fentes qu’il peut trouver, poursuit sa propre ombre sur la contrée vallonnée et laisse à entendre son chant un peu plus audible maintenant qu’il n’y a plus de feuilles qu’il puisse faire bruisser. Il amène du mouvement dans le silence de la région hivernale endormie, qui s’éveille lentement…

Le mouvement est une des choses que l’on trouve difficilement à Richelieu, y aurait-il un lien avec l’histoire pour que cette ville donne une telle impression de beauté mais aussi de désertification ? Dans la première moitié du 17ème siècle, le réputé cardinal du même nom a fait détruire tous les châteaux et les plus grandes villes fleurissantes des alentours pour construire, avec le matériel récupéré, une nouvelle ville et un gigantesque château sur le domaine de ses ancêtres où il résidait étant enfant. Du château, il ne reste qu’un vaste parc de 475 ha ceint d’un mur de 7 km et quelques bâtiments annexes. Mais la ville a conservé l’essentiel de son architecture originelle dont un magnifique marché couvert et quelques jolies portes de la ville. L’ironie de l’histoire est que le cardinal, Jean Armand de Plessis, qui se tenait sans cesse dans les environs de la reine-mère et du roi, n’a jamais résidé dans sa propre ville et dans son propre domaine.

Le Richelieu d’aujourd’hui est le chef-lieu d’un canton mais on peut difficilement le considérer comme un avant-gardiste sur le plan culturel. La moyenne d’âge y est très élevée et je peux m’imaginer que le peu de jeunes gens sont découragés par l’attitude statique de leur environnement.

Comme je le fais si souvent dans la vie, je décide parfois de donner encore une chance à cette ville, entièrement ceinte de vieux remparts, et je pars à la recherche d’une joliesse que j’aurais peut-être manqué lors d’une précédente promenade. Le plus attirant, je trouve, est l’autre côté des murs moyenâgeux : on y trouve de la diversité et de la créativité, invisibles derrière la monotonie statique des lourdes façades de la ville intérieure. Très vite, l’énergie du “trou noir” l’emporte et je choisis de me ressourcer sur la vaste lande de Chaveigne où, par de grandes inspirations, je laisse circuler l’air frais dans mes poumons…..Yoon

Traduction de Soetkin Janssens