Een nieuw begin, juni 2011

Vanuit het dal glijdt een wattenwit mistig dek langzaam naar omhoog, zichzelf oplossend tegen de beboste flanken van een heuvelachtig landschap. Een stralende zon licht de talrijke tinten groen op, gewas dat een grote verscheidenheid aan wild de kans geeft zich ongehinderd te verplaatsen.

Een gevoel van dankbaarheid doorstroomt me: na een klein half jaar verblijf in de buurt van Parijs ben ik ontzettend blij dat ik terug dicht bij de natuur mag leven en werken. Slapen met de ramen open, ongehinderde stille nachten, de flikkering van de sterrenhemel, kruidenwandelingen in de vrije natuur, wat een rijkdom, wat een genoegen….

Het departement van de Dordogne is ontzettend toeristisch, begrijpelijk, want hier vind je op een redelijk kleine oppervlakte de hele geschiedenis van een menselijke beschaving terug, de éne laag op de andere, of elkaar doorkruisend in een mozaïek van gebruiksvoorwerpen, etensresten, skeletten, bouwwerken, kunst en cultuur. De wildheid van de natuur, een berglandschap met onverwachte uitzichten of knusse, beschermde dalen,en wegen met talloze haarspeldbochten die voor de nodige verbindingen zorgen, kleine dorpjes opgebouwd in een warme, okerkleurige steen : het heeft iets uitdagends en spoort aan tot ontdekkingstochten, het maakt de avonturier in ons wakker.

Elke dag is er ook wel ergens iets te doen, talloze dorpen trachten de aandacht op zich te vestigen door wandelwegen uit te zetten, concerten en avondmarkten te organiseren, massamaaltijden aan lange tafels waarbij ieder zijn eigen bestek meeneemt en gebruikt, nadat het nodige eten is gekocht bij talrijke producenten, die in hun boerderijen begeleide bezoeken organiseren….geen tijd om zich te vervelen, zelfs niet als het regent….De reiziger van vandaag de dag haast zich voort, soms op zoek naar de sporen van het verleden om zich een toekomst te kunnen voorstellen, soms zijn zinnen voedend met de overwegend natuurlijke productie van de landbouwers van de Périgord…..

Voor mij heeft het allemaal iets overweldigends…met iets van heimwee denk ik terug aan de evenwichtige schoonheid van de Touraine, de weidse, open landschappen in rustige ademing, het zachte licht weerkaatst door talrijke witte kalkstenen muren, en ons kleine huisje genesteld in de golving van het uitgestrekte woud. Mijn hartenklop stabiliseert zich in dit beeld, en de wetenschap dat er een weerzien komt……Yoon

Un nouveau départ, juin 2011

Du fond de la vallée, s’élève doucement un voile de brume à la blancheur cotonneuse qui se dissipe au contact des flancs boisés d’un paysage vallonné. Le soleil éclatant illumine la verdure des bois et des feuillages qui permettent au gibier de se déplacer de manière inaperçue.

Un sentiment de gratitude me traverse : après un séjour d’une demie-année aux alentours de Paris, je suis réellement heureuse de pouvoir à nouveau travailler et vivre auprès de la nature : dormir les fenêtres ouvertes, écouter le silence de la nuit, observer le scintillement des étoiles dans le ciel, cueillir des herbes dans la nature lors de promenades. Quelle richesse ! Quel éblouissement !

Le département de la Dordogne est très, très touristique, ce qui est tout à fait compréhensible puisqu’ici on trouve dans un espace confiné toute l’histoire de la civilisation humaine. Les vestiges s’amoncellent ou bien se croisent en une mosaïque d’ustensiles, de restes de nourriture, de squelettes, de constructions, d’art et de culture. Le côté sauvage de la nature, le paysage montagnard aux points de vue inattendus, les vallées protégées, les chemins aux nombreux virages en épingle à cheveux qui assurent les liaisons nécessaires, les petits villages construits avec des pierres chaudes couleur ocre, tout cela a quelque chose d’un défi, qui nous incite à l’exploration : l’aventurier se réveille en nous. Chaque jour des activités sont organisées un peu partout, nombreux sont les villages qui essayent d’attirer l’attention des touristes : des routes aménagées pour les promeneurs, des concerts et des marchés nocturnes. Ici ce sont des repas collectifs autour de grandes tables où chacun prend son couvert et achète sa nourriture aux étalages des producteurs du pays qui en profitent pour faire la publicité des visites organisées de leurs fermes. Pas le temps de s’ennuyer, même pas quand il pleut….

Le voyageur du jour d’aujourd’hui est pressé, parfois à la recherche de traces du passé pour pouvoir imaginer un futur, parfois à nourrir ses sens avec la production des agriculteurs du Périgord…..

Pour moi tout cela a quelque chose d’exubérant….

Avec nostalgie, je pense à la beauté harmonieuse de la Touraine, les vastes paysages au souffle tranquille, la douce lumière reflétée par de nombreux murs de pierres blanches et notre petite maison nichée au creux d’une forêt immense. La pulsation de mon cœur se stabilise sur cette image, en sachant que je la reverrai…..Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

]]> http://www.tourainemedia.com/2011/10/28/de-retour-en-touraine-terugkeer-in-touraine/feed/ 0 http://www.tourainemedia.com/2010/09/23/herinnering-aan-een-zomeravond-lete-souvenirs-souvenirs/ http://www.tourainemedia.com/2010/09/23/herinnering-aan-een-zomeravond-lete-souvenirs-souvenirs/#comments Thu, 23 Sep 2010 05:50:43 +0000 Yoon Van Herck http://www.tourainemedia.com/?p=5205

Feesten in juli……

De golvingen krijgen weer een duidelijke horizon in het zomerse land van Touraine, nu de boeren het graan aan het oogsten zijn. Terwijl de machines het gewas verzamelen, vernevelt zich een grote stofwolk in de omgeving, en de stralen van de zon lijken donkerder te worden…..

In Chinon wordt er een hele week feest gevierd, niet alleen voor de franse nationale dag, maar ook en vooral omdat de immense restauratiewerken van het kasteel eindelijk beeindigd zijn, en de versterkte burcht nu officieel geopend wordt voor het publiek. Bussen worden vanuit Tours gratis ingelegd, zodat iedereen de kans krijgt om de tocht te maken en mee te genieten van de talrijke evenementen.

Het grootste spectakel speelt zich ’s avonds om 11 uur af, de lichtshow met vuurwerk trekt een massa volk aan…Sommigen maken er een echt feest van, spelen muziek en dansen, maar de meeste mensen wachten met ongeduld. Hier en daar klinkt het geschrei van een kind, meegetrokken tussen duwende en trekkende familie’s op zoek naar een plek met “uitzicht….”

In de koelte van een zomerse avond barst met veel lawaai een klank- en lichtspel los, beangstigend voor sommige kleintjes, maar aantrekkelijk voor de meeste toeschouwers. Langs de rand van een rustig stromende rivier geniet ik van de kleurige effecten…….

Yoon

Fêtes en Juillet….                                                                                                                                                                                                                                  

Les ondulations du pays estival de la Touraine regagnent un horizon plus marqué, maintenant que les agriculteurs récoltent le blé. Tandis que les machines ramassent les céréales, un nuage de poussière voile les alentours, et les rayons du soleil semblent plus sombre….

A Chinon, des immenses fêtes s’annoncent pendant toute la semaine, non seulement la fête nationale, mais également et surtout des festivités à cause de la fin des travaux de restauration du château. La forteresse se rouvre enfin officiellement au public, et des autocars font gratuitement les allers retours depuis Tours, afin que tout le monde puisse faire le voyage pour vivre les évènements.

Le plus grand spectacle se fait le soir vers 23h, son et lumière avec feu d’artifice attire beaucoup de monde……Certains en font une vraie fête, jouent de la musique et dansent, mais la plupart des gens attendent impatiemment. Ici et là montent les pleures d’un enfant, bousculer entre des familles qui tirent et poussent à la recherche d’un endroit avec « vue »….

Dans la fraîcheur d’une soirée d’été, se fait avec beaucoup de bruit un spectacle de son et de lumière, apeurant pour certains petits, mais agréable pour la plupart des spectateurs. Je me réjouis des effets colorées, sur la rive d’une douce rivière coulante……Yoon

Rond de zomerzonnewende…..

De warme lucht hangt zichtbaar trillend boven de onbeweeglijke korenaren van de onmetelijke velden in het vruchtbare Touraine, de graanschuur van Frankrijk. De strakke lichtblauwe lucht, met hier en daar een zachtwitte sluier van hoge bewolking, is een prachtige tegenspeler van de zachtoranje en goudgele uitgestrekte vlakten. De zonnebloemen beginnen stilaan hun diepgele koppen te openen, tot de middag volgen de bloembladeren de zon, en draaien haar tijdens de hitte van de namiddag de rug toe.

Na de zonnewende, in Chinon een dag vol muziek en feesten, beginnen de dagen alweer te korten, maar het late avondlicht is een fijne

begeleider van lange tochten en wandelingen. De natuur offert ons haar beste vruchten: de grootste oogst van aardbeien, rode bessen,frambozen, moerbeien en kersen is alweer voorbij, en mijn kast staat vol met verfrissende konfituur, heerlijk ’s morgens op de boterham of in een potje natuuryoghourt. En ook de zelfgemaakte frambozenlikeur is absoluut niet te versmaden, lekker als aperitiefdrankje. Enkele jonge walnoten hebben eveneens hun weg naar een fles met wijn gevonden, en staan rustig te trekken, het eindresultaat wordt een notenlikeurtje.Het stralendgele St.Janskruid, geplukt tijdens een wandeling in de koele zonnewendemorgen, vermengt zijn krachtige sappen in het zonnelicht met olijfolie, ik gebruik het bij lichte brandwonden. Ik neem de tijd om de zachtgeurende lindebloemen, waaraan zich een helaas in aantal sterk dalende bijenbevolking tegoed doet, te plukken. Ik vul een oud kussensloop met deze helende kruiden zodat ze kunnen drogen. Als de slapeloosheid toeslaat maak ik er een lekkere tee van…..

De natuur is de grootste transformator die ik ken, ze biedt een oneindig aantal mogelijkheden om te helen en te genieten, en de zomertijd deelt zijn overvloed met alle levende wezens. Dankbaar gebruik ik haar gaven, vol vreugde over de magie van talloze geuren, kleuren, en sensuele strelingen, terwijl de zachte achtergrondmuziek van vogels en wind in rustige golven komen en gaan…..Yoon

Aux alentours de la période du solstice d’été…

L’air chaud vibre visiblement au-dessus des épis de blé immobiles des immenses champs de la Touraine fertile, la grange de blé de la France. Le ciel azuré, parsemé  par des voiles nébuleux d’un doux blanc, contraste magnifiquement avec les vastes plaines à la couleur orangée ou d’un blond doré. Les tournesols commencent à déployer leurs têtes d’un jaune intense et, jusqu’à midi, les fleurs suivent le soleil pour lui tourner le dos lors des grosses chaleurs de l’après-midi…..

Après le solstice d’été, journée marquée par la musique et la fête à Chinon, les jours commencent à raccourcir. Toutefois, la lumière du soir accompagne superbement les longues excursions et les promenades. La nature nous offre ses meilleurs fruits : l’essentiel des récoltes de fraises, de groseilles, de framboises, de mûres et de cerises est déjà passé et mon armoire est remplie de confitures rafraîchissantes, délicieuses le matin sur une tartine ou bien mélangées à un yaourt nature. La liqueur de framboise fait maison est également un régal comme apéritif. Quelques jeunes noix se sont retrouvées dans une bouteille de vin à macérer pour devenir une liqueur de noix. Le millepertuis, d’un jaune éblouissant, cueilli pendant une promenade le matin de la St Jean, mêle ses fortes sèves à l’huile d’olive. Je l’utilise comme remède pour les brûlures. J’ai pris le temps de rassembler les fleurs odorantes des tilleuls, dont se nourrissent les abeilles, abeilles qui sont hélas en forte diminution. Je remplie une ancienne taie d’oreiller avec ces herbes bienfaisantes pour qu’elles puissent sécher. Quand je n’arrive pas à dormir, j’en fais une tisane tranquillisante….

La nature est le plus grand transformateur que je connaisse, elle nous offre des possibilités innombrables pour nous soigner et nous conforter et l’été partage son abondance avec tous les êtres vivants. Avec gratitude j’utilise ses dons, joyeuse de la magie de ses odeurs, de ses couleurs et de ses caresses sensuelles, tandis qu’une douce mélodie de vent et d’oiseaux va et vient en vagues reposantes….Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

Met een strelende beweging maakt de wind golven in de korenvelden van het uitgestrekte Touraine, en de goudgele halmen buigen soepel mee onder de ritmische aanraking. Een fluisterend lied, alleen te horen door aandachtige luisteraars, zingt over het golvende land onder een veranderlijke hemel van blauwe en grijze schakeringen. Een dreigende grijszwarte massa komt langzaam dichterbij, en schichtige flitsen verlichten het donkerwordende landschap, waarover knarsende donderslagen hun krachtige geluidsgolven verplaatsen… de droge aarde krijgt eindelijk regen…..

Het regende nog niet, zo’n kleine maand geleden, toen er op het 15de eeuwse kasteel in Lémeré een steekspel georganiseerd werd om de opening van de Renaissance stallingen te vieren. Vanaf de overvolle parking galmde het entoesiasme van de kinderen al over de weidse velden rond het dorp, het was duidelijk dat het hen moeite kostte om te wachten tot het toernooi eindelijk begon. Toen de ruiters op hun machtige paarden de strijd aangingen was de stilte getuige van de intense spanning tussen de jonge en minder jonge toeschouwers. Een gelegenheid bij uitstek om de prachtige tuinen, die bij het domein horen, te verkennen en in beeld vast te leggen, en ik nam de tijd om de talrijke geuren van de grote hoeveelheid pastelzachte rozen in me op te nemen. Achter in de tuinen wachtten een paar ponietjes en paarden met begeleiders op ruitertjes, terwijl een eindje verder aan kinderen geleerd werd hoe ze met boog en pijl konden omgaan….

In de glans van het stralende licht, weerkaatst door de witte tufsteen waaruit de meeste kastelen en gebouwen in de Touraine zijn opgetrokken, wordt de verbeelding van wat eens een stukje middeleeuws leven was, in realiteit omgezet en uitgeleefd. De sfeer binnen het domein van dit familiekasteel, gebouwd op mensenmaat, was gezellig en sympatiek. En een innerlijke glimlach blijft bij de herinnering aan deze stralende dag vol blije mensen binnen de muren van een kasteel……Yoon

Dans un mouvement de caresse, le vent fait des vagues dans les champs de blé de la vaste Touraine et les épis d’un jaune doré se courbent avec souplesse sous son toucher rythmique. Le chuchotement d’un chant, perçu seulement par des auditeurs attentifs, se fait entendre sur le pays ondulant, sous un ciel aux variations bleues et grises. Une masse d’un gris-noir s’approche lentement, menaçante, et des éclairs nerveux illuminent le paysage qui s’ assombrit et sur lequel des coups de tonnerre répandent dans un craquement leurs puissantes ondes de son…. La terre sèche reçoit enfin de la pluie…..

Il ne pleuvait pas encore il y a quelques semaines, quand une joute organisée pour l’ouverture des écuries renaissances d’un château du 15ième siècle a eu lieu à Lémeré. Déjà depuis le parking plein à craquer, l’enthousiasme des enfants se répandait au-dessus des vastes champs aux alentours du village. Il était évident que cela leur demandait un grand effort d’attendre jusqu’aux premiers signes du tournoi. Alors, quand les chevaliers sur leurs puissants coursiers commencèrent les affrontements, le silence fut le témoin de l’intense tension des jeunes et des moins jeunes spectateurs. L’occasion par excellence d’aller découvrir les magnifiques jardins du domaine et de figer leur image. Je prenais tout mon temps pour humer les différentes senteurs de la multitude de roses aux douces couleurs pastel. Au fond des jardins, des poneys et quelques chevaux attendaient en présence d’un accompagnateur des petits cavaliers tandis qu’ un peu plus loin les enfants pouvaient apprendre le tir à l’arc.

Dans l’éclat d’une lumière éblouissante, favorablement accueillie par le tuffeau blanc dont la plupart des châteaux et bâtiments sont construits en Touraine, l’image de ce qui était autrefois la vie moyenâgeuse est devenu réalité et vécue comme telle. L’atmosphère dans le domaine de cette demeure familiale, de taille humaine, était chaleureuse et sympathique. Je souris intérieurement en pensant à cette journée splendide, pleine de gens heureux entre les murs d’un château…….Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

Cet article fait partie de la série “Une Flamande en Touraine-Een Vlaminge in Touraine”. Vous trouverez la version Française à la suite de l’original.

Een doordringende geur van koolzaadbloemen omfloerst het golvende landschap van Touraine, en in de weidse vlakten licht een dambordpatroon op van groene en felgele kleuren. Grijsgetinte wolken bekleden de naaktheid van een pastelblauwe lucht, maar de aarde die snakt naar water kan haar dorst niet lessen. Een zeldzame korte bui of een paar geisoleerde regendruppels geven haar geen voldoening in haar behoefte aan vocht…..

In Rivarennes verzamelt zich een kleine groep mensen voor een daguitstap in het woud, het voorjaar bedekt de bodem met een grote diversiteit aan planten en bloemen, en talrijke kleuren lichten op tussen de overvloed van het jonge groen. Onze gids Georges leidt ons langs een slingerend pad, dat een klein stroompje volgt in een weelderige vallei, belicht door golven zon die de tedere, doorschijnende blaadjes van eik, beuk en berk volledig tot hun recht laten komen. Vogels begeleiden de wandelaars met hun gezang, en een koekoek verspreidt met doordringende klank zijn lokroep. Aan één van de meertjes in het bos worden we verwelkomd door een prachtig concert van kikkergekwaak. Door een ondergroei van netels en braamstruiken ( aiaiai voor de blote benen in short…..) lopen we tot aan een soort van tunnel. Overblijfsel van de Romeinse tijd? Nee, toch niet, deze tunnel zou een ijskelder geweest zijn, één van de plekken die tijdens een winter van sneeuw en ijs als verzamelplaats voor het bevrozen vocht gebruikt werd. Een eindje verder in het bos toont Georges ons de holen van een Gallische ijzerwinning, ooit door historici als een Romeins kamp aangeduid. Een feeërieke weg, waar gesteente, licht en schaduw voor prachtige effekten zorgen, leidt ons tot aan de resten van een abdij, die ooit immens geweest moet zijn, maar waar nu slechts een paar prachtig gerestaureerde woonhuizen van overblijven . Deze plek, Turpenay genaamd, straalt rust en vrede uit, en de rand van het meer is een uitstekende pik-nikplaats. Brood, rillettes, worst, geitekaas , spinazietaart en wijn worden met veel genoegen gedeeld, en vrolijke stemmen schallen over het water. Vanaf nu gaat de tocht overwegend dwars door het woud, en Georges neemt de moeite om ons langs een oude Gallische woonplaats te leiden, waarvan alleen de verhoging van de aarden wallen nog een beetje zichtbaar is. De bomen en struiken hebben hun rechten terug opgeëist, en tussen de wilde begroeiing is er nog nauwelijks iets te bespeuren dat op een kamp lijkt…..

Een grasveld vol met wilde orchideetjes in hun mooiste kleuren verwelkomt de groep voor het huis van Georges, waar een warme kop thee of koffie met huisgemaakte taart wordt aangeboden door de gastvrije echtgenote van onze gids, op deze speciale dag. In oude tijden was deze dag een feestdag, een ode aan de vruchtbaarheid, een dag dat vrouwen dansten rond de meiboom en de vrijheid hadden om een partner te kiezen waarmee ze de nacht wilden doorbrengen. Vol vreugde bekijk ik de overvloed aan bloemen, geniet van de zoete geuren, hoor het vrolijke zingen van de vogels, en voel hoe het bruisende leven beweegt……Yoon

Une odeur perçante de fleurs de colza se propage sur le paysage ondulant de la Touraine et les plaines somptueuses sont éclairées par un damier de couleurs vertes et jaunes intenses. Des nuages grisâtres voilent la nudité du ciel bleu pastel mais la terre assoiffée ne peut pas se désaltérer. Une rare averse de courte durée ou les quelques gouttes d’eau éparses ne satisfont pas son envie d’humidité….

A Rivarennes, un petit groupe de personnes se réunit pour une excursion en forêt, le printemps recouvre le sol d’une grande diversité de plantes et de fleurs et de nombreuses couleurs illuminent la jeune verdure abondante. Par un sentier sinueux qui longe un petit cours d’eau, notre guide, Georges, nous mène dans une vallée luxuriante éclairée par des ondées de soleil qui font ressortir les feuilles tendres et translucides de l’ hêtre, du charme, du chêne et du bouleau. Des oiseaux accompagnent les promeneurs de leurs chants et le coucou répand en un son pénétrant son cri séducteur. Un ravissant concert de coassement de grenouilles nous accueille au bord d’une surface d’eau dans la forêt. En traversant un sous-bois d’orties et de ronces ( aie aie aie les jambes dénudées…) nous nous promenons jusqu’à une sorte de tunnel. Des vestiges de l’époque romaine ? Et non, ce n’est pas le cas : ce serait plutôt une glacière, un des endroits utilisés lors d’ un de ces hivers de neige et de giboulées pour stocker l’eau glacée. Un peu plus loin dans le bois, Georges nous montre les trous d’une exploitation de fer des Gaulois, lieu indiqué jadis comme étant un camp Romain par des historiens. Un chemin féerique où les roches, les ombres et la lumière donnent à voir des effets spéciaux nous mène vers les vestiges d’une abbaye, autrefois immense, dont seules quelques maisons magnifiquement restaurées témoignent encore aujourd’hui. Ce lieu du nom de Turpenay, émet une énergie de paix et de tranquillité et les berges du lac sont un endroit idéal pour pique-niquer. Du pain, des rillettes, du saucisson, du fromage de chèvre, une tarte aux épinards et du vin sont partagés avec beaucoup de plaisir et des voix allègres retentissent à la surface d’eau. Dès lors, la randonnée se poursuit à travers la forêt elle-même et Georges se donne la peine de nous montrer un ancien camp gaulois dont seulement les rehaussements en terre sont encore un peu visible. Les arbres et les arbustes ont fait valoir leurs droits et, entre les végétations, nous remarquons à peine quelque chose qui ressemble à un camp…

Un gazon plein de petites orchidées sauvages habillées de leurs plus belles couleurs accueille le groupe devant la maison du guide dont l’épouse hospitalière nous offre une tasse de thé ou de café accompagnée d’une tarte fait maison. D’antan, c’était une journée de fête, vouée à la fertilité, une journée où les femmes dansaient autour d’un arbre de mai et avaient la liberté de choisir un partenaire pour partager leur lit. Joyeusement, je regarde la multitude de fleurs, savoure les douces odeurs, écoute les chants allègres des oiseaux et sens comment la vie bouillonnante se meut…….Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

.

Einde april:

Met alle entoesiasme, eigen aan jeugd, deelt de lente overmoedig haar gaven uit, en vult de grootse ruimten van Touraine met jong groen en een uitgebreid palet van pasteltinten. De zoete geur van talrijke bloemsoorten vermengt zich tot een aantrekkelijk parfum, zwoel en geladen, waartussen insecten en bijen met luid gezoem hun gading proberen te vinden. De morgenstond vult zich met vrolijk vogelgezang, en de mannetjes, op versiertoer, kiezen de mooiste tonen en pronken met hun rijkste veren in de hoop een vrouwtje tot de bouw van een nest te kunnen verleiden……                                                                                                                                                          

De nieuwe morgen is nog koud als we ons met een kleine groep mensen verzamelen in Seuilly, aan de abdij waar de middeleeuwse schrijver François Rabelais zijn eerste studies deed. Ik voel hoe de spieren in mijn benen zich aanspannen als we het eerste vrij steile en adembenemende stuk beklimmen, maar al snel warmen ze zich op en vind ik een aangepast tempo. Op de kim ligt een stukje wereld aan onze voeten en worden we beloond met een prachtig uitzicht over een weidse vallei, waarin de torens van een sprookjesachtig kasteel de aandacht trekken. Een paard verwelkomt nieuwsgierig kijkend de groep keuvelende mensen en loopt vrolijk een eindje mee. Terwijl we over het slingerende pad wandelen kijk ik geïnteresseerd rond en ontdek een natuur in volle ontplooiing onder de jeugdige impulsen van een stralende lente. Eens te meer herken ik de met gulle hand uitgestrooide natuurlijke rijkdom van het ruime Touraine, met tussenin de door mensenhanden aangelegde wijnvelden, en de grote vrolijkgekleurde gele vlaktes van koolzaad. Wilde paarse viooltjes steken hun kopje op, ( lekker bij sla…..) tussen paardebloem, ( waarvan de jonge blaadjes ook lekker zijn bij sla…..) longkruid en sleutelbloemetjes. De donkere achtergrond van stukjes eikebos wordt opgelicht door trossen tedere, witte bloempjes van prunus. De weelderige groene, blinkende blaadjes van wilde aardbei beloven een toekomstig eetfestijn, de kleine vruchtjes hebben een veel fijnere smaak dan hun gekweekte soortgenoten, en de herinnering eraan vult mijn mond met water.

Langs een smalle aardeweg vindt iedereen een plekje naar zijn gading, in de zon of in de schaduw, om een meegebrachte pik-nik te verorberen, en met veel plezier eet ik een stuk zelfgemaakte broccolitaart. Aan één van de talloze wildpaadjes vind ik een grote groep netels, waarvan ik voorzichtig de jonge kopjes verzamel, zodat ik een bloedzuiverende soep kan maken. Over de zichtbare resten van een oude Romeinse heirweg, uitgesleten door eeuwenlang gebruik, zetten we onze voettocht voort langs bossen, velden en bronnen, waaruit water sijpelend de grond vult en het slijkachtige pad verplicht om met veel zorg te kiezen waar we onze voeten neerzetten. Op een gegeven moment opent de weg zich naar een ruim veld, waarachter de torens van Fontevraud hun kop opsteken.Fontevraud, de abdij van prinsessen, koninginnen en adellijke dames, de abdij waar zich de graven bevinden van Aléanor van Aquitaine, haar man en haar zoon Richard Leeuwenhart, de abdij ook die na de Franse revolutie omgevormd werd tot een gevangenis…….

Tijd maakt deel uit van het leven, tijd die met de hulp van talloze mensenhanden iets kan laten ontstaan, opbouwen, tot groei en bloei brengen, veranderen, vernietigen, terug laten vervallen tot stof of transformeren……Al wandelend over de eeuwenoude verbindingsweg tussen de twee abdijen, ongetwijfeld gegaan door talrijke reizigers en bedevaarders op zoek naar een diepere levensdimensie, leef ik het hier en nu, en geniet van de huidige tijd, de prille lentetijd met al zijn ontluikende mogelijkheden…….Yoon

Fin avril :                                                                                                                                                                                                              

Avec beaucoup d’enthousiasme, qualité propre à la jeunesse, le printemps distribue d’une façon audacieuse ses dons et remplit les grands espaces de la Touraine d’un vert tendre et d’une délicieuse palette de tons pastels. L’odeur sucrée des fleurs nombreuses se mêle en un parfum attirant, lourd et fort et les insectes aussi bien que les abeilles y évoluent en bourdonnant à la recherche de ce qui est à leur goût. L’aurore se remplit de chants d’oiseaux allègres et les mâles resplendissent en choisissant leur plus beau chant et ils paradent avec leurs plus belles plumes en espérant qu’une femelle se laisse séduire pour construire un nid……..

Le matin est encore froid quand nous nous rassemblons en petit groupe devant l’abbaye de Seuilly, lieu où François Rabelais, écrivain du 16ème siècle, a fait ses premières études. Je sens comment les muscles de mes jambes se contractent en montant le premier bout de chemin raide à couper le souffle mais très vite elles se réchauffent et je trouve le tempo adapté. Au sommet, un bout de monde se dévoile à nos pieds et notre effort est récompensé par un panorama superbe sur une vallée étendue, dans laquelle les tours d’un château de conte de fées attirent l’attention. Le regard curieux d’un cheval souhaite la bienvenue au groupe babillant et l’animal nous accompagne gaiement pendant un instant. Tandis que nous suivons le sentier sinueux, je regarde autour de moi, intéressée, et découvre une nature en pleine expansion sous les jeunes impulsions d’un printemps rayonnant. Une fois de plus je revois la richesse naturelle de la Touraine, éparpillée d’une main généreuse, ainsi que les vignobles et les fleurs des grands et joyeux espaces de colza travaillés par les humains. Des violettes sauvages soulèvent leurs petites têtes (elles sont délicieuses en salade…) entre les pissenlits (dont les jeunes feuilles sont également délicieuses dans une salade…), les pulmonaires et les primevères. Le fond sombre des bois de chênes est illuminé par les grappes de fleurs tendres et blanches de prunier. Le vert feuillage des fraises sauvages, à la fois brillant et luxuriant, promet un festin futur, les petits fruits ont un goût beaucoup plus fin que celui de leurs congénères cultivés, et leur souvenir me met l’eau à la bouche.

A côté d’un étroit sentier de terre, tout le monde se trouve un endroit qui lui plaît, que se soit au soleil ou bien à l’ombre, pour manger son pique-nique : avec délice, je mange un bout de tarte de brocoli fait maison. Pas loin d’un chemin de gibier, je trouve des orties dont je rassemble délicatement les jeunes têtes pour en préparer plus tard une soupe dépurative. Sur les restes visibles d’un ancien chemin Romain, usé par un emploi séculaire, nous continuons notre promenade par des forêts, des champs et des sources. L’eau s’infiltre et remplit doucement le sol et le chemin devenu boueux oblige à choisir avec soin où l’on met les pieds. A un moment donné, le sentier s’ouvre sur un champ étendu derrière lequel se laissent voir les tourelles de l’abbaye de Fontevraud. Fontevraud, l’abbaye des princesses, des reines et des nobles dames, l’abbaye des sépultures d’Aliénor d’Aquitaine, de son mari et de son fils Richard Cœur de Lion, l’abbaye transformée en prison après la révolution……

Le temps fait partie intégrante de la vie, temps qui, avec l’aide de dizaines de mains d’hommes permet d’entreprendre quelque chose, de construire, de faire épanouir, de changer, de détruire, de faire retomber en poussière où bien de transformer. En me promenant sur l’ancienne route de liaison entre les 2 abbayes, sans doute empruntée par de nombreux voyageurs et pèlerins à la recherche d’une dimension plus profonde de la vie , je vis l’ici et le maintenant, je me réjouis du temps présent, du frais temps de printemps avec toutes ses possibilités naissantes……..Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

Een Vlaminge in Touraine-Une Flamande en Touraine: vous trouverez l’article en Français à la suite de la version originale

Pasen

Als een Alleluia van Haendel klinkt een juichend vreugdelied over het uitgestrekte, golvende land van Touraine: een spelende wind streelt over het groeiende winterkoren, dat in koor meezingt. Grote golven licht verplaatsen zich over de immense velden, een spel van licht en schaduw op de dansende kadans van het vrolijke lentegroen. Bloemen ontvouwen zich en draaien hoopvol hun jonge, kleurrijke scheuten in de richting van de zon, genietend van lucht, licht, en water…..

Paaszondag is een herinnering aan een eeuwenoud feest: de eerste volle maan van het lenteseizoen, met al zijn toekomstgerichte symbolen van overvloed en vruchtbaarheid, groeiende en bloeiende gaven aan de mensheid van een moederlijke aarde. De oerangst voor honger en dorst, met zijn rampzalige gevolgen, laten zich niet meer zo voelen in onze Westerse beschaving van weelde en rijkdom, maar het paasfeest maakt nog steeds deel uit vanonze traditie……

In Chinon is het kermis, en de jongeren en kinderen draaien met grote interesse rond de talrijke amusementstenten, die zich aan de rand van de moderne wijken bevinden. De stad waar Jeanne d’Arc haar eerste ontmoeting met de toenmalige koning, Karel II beleefde ( hij had zich tussen zijn hofleden verstopt om haar te testen…..) heeft in de oude kern zijn middeleeuwse karakter volledig bewaard. Een wandeling door de smalle straatjes heeft veel weg van een ontdekkingstocht: de 15de, 16de en 17de eeuwse « hôtels » , de met houten balken opgetrokken huizen, de talrijke gebeeldhouwde stenen, de ondergrondse, immense wijnkelders, een tochtje door Chinon is een waar festijn voor de zintuigen….

Door de bedding van de Vienne stroomt een grote hoeveelheid water en in een vrij snel tempo lopen de beemden onder, waar wilgen en populieren gretig het vocht opzuigen, het door hun stam naar de uiteinden van de takken sturen, en kleurrijke scheuten doen openbarsten…..Mijn bloed volgt het opwindende tempo van het lentegetij, en zingt zijn ritme in golvende slagen mee, terwijl de klokken van de stad hun vreugde uitzingen: ‘t is lente.…..Yoon

Pâques

Tel un Alléluia de Händel, un joyeux chant d’allégresse se fait entendre au-dessus du paysage étendu et ondulant de la Touraine : un vent joueur caresse le blé qui pousse et qui chante avec lui en chœur. De grandes ondes de lumière se meuvent au-dessus des champs immenses, un jeu d’ombre et de lumière sur la danse cadencée du joyeux vert printanier… Des fleurs se déploient, tournent pleines d’espoir leurs jeunes pousses colorées vers le soleil et profitent de l’air, de la lumière et de l’eau……

Le dimanche de Pâques est le lointain souvenir d’une fête séculaire : la première pleine lune du printemps, avec tous ses symboles de fertilité et d’abondance et les dons que fait la terre maternelle à l’humanité. La peur de la faim et de la soif, aux conséquences désastreuses, ne sont guère connues dans notre société occidentale actuelle avec sa richesse et son luxe, mais la fête de Pâques fait toujours partie de notre tradition…..

A Chinon, il y a une kermesse et les jeunes ainsi que les enfants gravitent avec grand intérêt autour des tentes de divertissement qui se trouvent à proximité des quartiers modernes. La ville où Jeanne d’Arc vécut sa première rencontre avec le roi Charles VII ( il s’était caché parmi les gens de sa cour afin de la tester……) a gardé en son cœur ancien un caractère authentique et moyenâgeux. Une promenade par ses ruelles étroites ressemble plutôt à un voyage de découvertes : les « hôtels » du 15ème, 16ème et 17ème siècles, les maisons construites en bois, les pierres sculptées, les caves immenses, une excursion à Chinon est une véritable fête pour les sens…..

Dans le lit de la Vienne coule une immense quantité d’eau, eau qui déborde très vite dans les prairies où les peupliers et les saules pompent avec avidité le liquide qu’ils envoient du tronc aux extrémités de leurs branches pour faire éclater des pousses teintées. Mon sang suit le tempo excité du printemps et chante son rythme en cadence tandis que les clochers de la ville chantent leur joie: c’est le printemps…..Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

Einde maart:

“Weemoed van de winterrust / had me zacht in slaap gesust / tot een jub’lende symphonie / in perfecte harmonie / van stralende kleuren / en bloemende geuren / al mijn zinnen heeft wakker gekust….” Tajo

Fin mars par Une flamande en Touraine:

Le printemps, qui a attendu en silence jusqu’à ce que l’hiver lâche enfin prise, parsème d’une main généreuse ses dons sur le pays vallonné de la Touraine. Des fleurs jaunes et violettes soulèvent leur tête, tôt le matin, d’ innombrables oiseaux chantent leur plaisir, les paons déploient fièrement leurs plumes et les poules, les canards et les oies pondent des œufs en abondance. Un soleil prudent réchauffe la terre encore froide en concentrant ses forces et incite les arbustes et les arbres à dévoiler leur feuilles. A proximité d’ici, d’anciens amandiers revêtent avec fierté leurs sublimes fleurs blanches….

L’explosion de toute cette énergie trouve un écho dans mon corps qui, non seulement aspire à l’action et au mouvement, mais également à une purification. Le cumul de résidus et la circulation ralentie de mon système qui a du mal à se débarrasser des longs mois de l’hiver en réclament. Une expédition vers le sud nous mène jusqu’à un lieu où une source chaude d’une température d’environ 60°C s’écoule dans un bassin séculier ouvert. Les 100.000 L par heure qui coulent à flot sont répartis entre les nombreux hôtels de la ville thermale. L’un d’entre eux est doté d’une piscine, d’un sauna et d’un hammam ouverts au public. De nombreuses cascades et jets d’eau exercent une pression douce et parfois assez forte sur différentes parties de mon corps et réussissent à faire mouvoir mes artères et mes cellules.

L’alternance de bains chauds et froids, ponctués par des massages et de la nage, libère agréablement ma circulation sanguine. Une longue promenade au bord de l’océan bruissant, dans un mouvement rythmique, dans le sable humide d’une plage déserte, clôt un weekend-end de jouissances.

En ces jours de printemps, une attention particulière est accordée à la poésie en Touraine et nombreuses sont les organisations et les activités qui lui rendent hommage. Mon cœur trouve de la force et de la consolation dans la musique de son rythme ondulant, une expression du souffle de la vie, invisible et mouvant……Yoon

Einde maart:

“Weemoed van de winterrust

had me zacht in slaap gesust

tot een jub’lende symphonie

in perfecte harmonie

van stralende kleuren

en bloemende geuren

al mijn zinnen heeft wakker gekust….”Tajo

De lente, die stilletjes heeft gewacht tot de winter de strijd eindelijk opgaf, strooit met gulle hand zijn gaven uit over het heuvelachtige land van Touraine. Gele en paarse bloemen steken hun kop op, ’s morgens vroeg zingen er ontelbare vogels dat het een lieve lust is, de mannelijke pauwen plooien fier hun staart open en de kippen, eenden en ganzen leggen volop eieren. Een voorzichtige zon warmt met geconcentreerde kracht de nog koude aarde op, en zet de struiken en bomen aan om hun bladeren te ontvouwen. En niet zo ver van hier dragen de oude amandelbomen met trots hun witte bloemenpracht……

Het losbarsten van al die energie vindt zijn weerklank in mijn lichaam, dat niet alleen snakt naar actie en beweging, maar ook naar reiniging. De opeenhoping van afvalstoffen en de vertraagde stroming van mijn systeem, dat de wintermaanden met veel moeite van zich probeert af te schudden vragen erom. Een reis naar het zuiden brengt ons naar een plek, waar een warme bron met een temperatuur van zo’n 60°C in een open, eeuwenoud bad terecht komt. De 100.000 l die er per uur naar buiten gutsen worden verdeeld over de talrijke hotels die het kuuroord rijk is, en één ervan bezit een zwembad met sauna en hammam, geopend voor het publiek. Talrijke watervallen en -stralen oefenen een zachte, en in sommige gevallen vrij harde druk uit op verschillende lichaamsdelen, en zwiepen mijn bloedbanen en -cellen in beweging. De afwisselend hete en koude baden, met tussendoor massages en zwempartijen brengen een zalige doorstroming teweeg. Een lange wandeling langs de bruisende oceaan, in ritmische beweging, door het vochtige zand van een eenzaam strand, ronden een genietend weekeinde af…..

De dichtkunst krijgt deze lentedagen speciale aandacht in Touraine, en talrijke tentoonstellingen en activiteiten worden als een ode aan haar opgedragen. Mijn gemoed vindt kracht en troost bij de muziek van haar golvende ritme, een uitdrukking van de onzichtbare, beweeglijke levensadem.…Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

Een stille kalmte spreidt zich als een zachte balsem uit over het glooiende land van Touraine, een land dat onthutst en gekwetst achterblijft na het geraas van een woedende storm. De sterke wind heeft alles wat ook maar enigszins los zat met zich meegesleurd, van oude bomen tot hele daken , en de bodem is bezaaid met takken, gesteente, pannen en gebinte. Maar op de velden groeit het jonge groen gestadig aan, onder de aangename warmte van de zonnestralen en gevoed door het vocht van zachte regenvlagen……

Een tocht buiten het departement leidt ons via een paar mooie plaatsen, Candes-St Martin en Fontevraud, naar een kasteel gelegen temidden van talrijke wijnvelden, een stuk hoger dan de omgeving en met een dorp er tegenaan geleund. Brézé is niet te vergelijken met een ander, want onder het zichtbare, in de 19de eeuw gerestaureerde Renaissanceslot bevindt zich een labyrint van gangen en verblijfplaatsen, overblijfselen van een middeleeuwse defensieve bewoning. Bij aankomst is het de 16de eeuwse duiventoren die de eerste aandacht trekt, een toren die gebruikt werd om talrijke nesten te herbergen, met een interessant houten laddersysteem om de eieren en duiven uit te halen die in de keuken moesten belanden. Zo’n toren getuigt ook van de rijkdom en macht van de grondbezitter, want de grootte varieerde volgens de omvang van de gecultiveerde gronden, in dit geval een 1850 ha. Behalve voor eten zorgde hij ook voor de noodzakelijke meststoffen van de wijngaard, de uitwerpselen werden in de middeleeuwen aan een hoge prijs verkocht. In het land van Touraine rijzen de silhouetten van deze “fuyes” op de meest verscheidene plaatsen op, ze hebben in nogal wat gevallen het kasteel overleefd waaraan ze hun bestaan te danken hebben.

De kinderen lopen entoesiast door de eeuwenoude ondergrondse bewoningen, en stellen een heleboel vragen over het hoe en waarom. Ze staan versteld over het feit dat de dieren met de mensen samenleefden,dat er licht- en luchtputten voorzien waren, dat er toen al een soort van koelkasten bestond in de vorm van ijsputten, tijdens de winters gevuld met ijs en sneeuw om de levensvoorraad te kunnen bewaren, dat de broodovens en de warme kamer erboven om het brood te laten rijzen zo groot zijn, en dat er zijderupsen gekweekt werden om stoffen te kunnen weven. Voor de wijnkelders kunnen ze maar een matige interesse opbrengen, terwijl de schietgaten, het verdedigingssysteem en de gevangenis al hun aandacht vragen terwijl we door de droge, immens hoge slotgracht wandelen….

Terwijl de kinderen uitgeteld op de achterbank in slaap vallen, vraag ik me af waarom dit specifieke kasteel mijn voorkeur heeft, ondanks het desolate park. Een burcht is voor mij een symbool van macht en geld, gebouwd met de levensenergie,de kracht en de dienstbaarheid van honderden eenvoudige mensen, verlevendigd door talrijke kunstenaars ( die in de middeleeuwen als ambachtslui werden beschouwd en als dusdanig vergoed) en meestal betaald door dezelfde man van zijn belastingsgeld. Ondanks het bestaan van de psychologie en de rechten van de mens, hebben macht en geld het nog steeds voor het zeggen, en worden vele kasteelprojecten gerealiseerd dankzij de moed, de energie, de werkbereidheid en het uithoudingsvermogen van “gewone” werkers. In de ondergrondse woningen van Brézé komen de allereerste behoeften tot uitdrukking en op die manier zijn de mensen, wiens harde werk in het verleden heeft bijgedragen aan de pracht van het slot, nog steeds aanwezig. Ik vind zo’n getuigenis een zeldzame rijkdom, een confrontatie ook met de erg langzame evolutie van de mensheid, waarin primitieve instincten nog tè vaak de hogere, écht menselijke waarden overheersen…….Yoon

Début mars:

Un calme silencieux s’étend comme une douce baume sur le pays vallonné de la Touraine, un pays qui reste étourdi et blessé après le vacarme d’une tempête furieuse. Le vent violent a emporté avec lui tout ce qui n’était pas fixe, des vieux arbres à l’intégralité des toits, et le sol est parsemé de branches, de pierres, de tuiles et de charpente. Mais, dans les champs, les jeunes pousses vertes poursuivent leur croissance, sous la chaleur agréable des rayons de soleil et nourries par l’humidité de douces averses ….

Une sortie en dehors du département nous mène, en passant par de beaux endroits tels que Candes-St-Martin et Fontevraud, jusqu’à un château situé au milieu d’un grand vignoble, à un endroit surélevé et contre lequel s’appuie un village. C’est impossible de comparer Brézé à un autre château, parce que sous l’édifice datant de la Renaissance, agrandi et restauré au 19ème siècle, se trouve un labyrinthe de couloirs et de pièces, les restes d’une habitation troglodytique à visée défensive. A l’arrivée, notre attention se porte d’abord sur le pigeonnier du 16ème siècle, une tour utilisée pour abriter de nombreux nids, équipée d’un intéressant système d’échelle en bois pour pouvoir attraper les œufs et les pigeons sensés finir dans les cuisines. Une tour comme celle-ci témoigne également de la richesse et de la puissance du seigneur, parce que sa taille variait selon celle des terres cultivables, environ 1850 hectares dans ce cas précis. Elle représentait non seulement une réserve de nourriture mais procurait également des engrais recherchés pour la vigne. La fiente de pigeon se vendait à un prix très élevé au moyen-âge. Dans la contrée de la Touraine les silhouettes de ces “fuyes” se dressent à divers endroits, souvent ils ont survécu aux châteaux auxquels ils doivent leur existence.

Les enfants courent, enthousiastes, par les habitats souterrains moyenâgeux et posent tout le temps des questions sur le comment et le pourquoi. Ils sont perplexes devant le fait qu’il existait une cohabitation entre les animaux et les gens, qu’il y avait des puits de lumière et d’air frais, qu’à cette époque-là les frigidaires consistaient en une fosse remplie de grandes quantités de glace et de neige pendant l’hiver pour pouvoir conserver les aliments, que les fours à pain et la chaude pièce qui se situait au-dessus pour faire lever la pâte étaient si grands, et du fait qu’il existait un élevage de vers à soie pour tisser des étoffes. La salle des pressoirs n’attire guère leur attention alors que les meurtrières, les systèmes de défense et les cachots les intéressent davantage lors de notre promenade dans les immenses douves asséchées…..

Les enfants, épuisés, s’endorment très vite sur la banquette arrière de la voiture, et je me demande pourquoi j’ai une préférence pour cechâteau en particulier, malgré le parc un peu désolé. Une forteresse est pour moi un symbole de puissance et d’argent, construite avec l’énergie vitale, la force et la servitude de centaines de gens simples, vivifiée par de nombreux artistes, (qui étaient considérés au moyen-âge comme des artisans et rémunérés comme tels) et souvent payée par les impôts de ces mêmes gens. Malgré l’existence de la psychologie et des Droits de l’Homme, ce sont aujourd’hui encore la puissance et l’argent qui ont le dernier mot et beaucoup de projets de châteaux sont réalisables grâce au courage, à l’énergie, à la bonne volonté et à l’endurance de travailleurs « simples ». Dans les souterrains de Brézé les premiers besoins de l’humanité s’expriment davantage et de cette façon les personnes dont le labeur a contribué à la gloire du château sont encore présentes. Je trouve un tel témoignage d’une richesse rare, une confrontation avec l’évolution lente de l’humanité, dans laquelle les instincts primitifs l’emportent trop souvent sur les vraies valeurs humaines……Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens

Over de mooie, uitgestrekte velden van Touraine verspreidt zich een frisgroen waas, het lichtende, doorschijnende lentegroen van jonge scheuten onder de alles onthullende stralen van een schitterende zon. Een spelende wind zoekt alle gaten en spleten die hij kan vinden, jaagt zijn eigen schaduw achterna over het golvende land en zingt zijn iets hardere lied, nu er geen bladeren zijn die hij kan laten ritselen.Hij brengt beweging in de ademloze stilte van het slapende winterland, dat langzaam begint wakker te worden…..

Beweging is één van de dingen die in Richelieu zelden terug te vinden zijn, heeft het misschien met de onderliggende geschiedenis te maken dat deze stad zo’n mooie, maar doodse indruk geeft? De befaamde kardinaal met dezelfde naam heeft in de eerste helft van de 17de eeuw alle kastelen en grotere, bloeiende steden uit de omgeving afgebroken, om met het gerecupereerde materiaal een nieuwe stad en een reusachtig slot te bouwen op het domein van zijn voorouders, waar hij als kind verbleef. Van het kasteel blijft er niet veel meer over dan een uitgestrekt park van 475 ha, omgeven door 7km muur, en enkele bijgebouwen, maar de stad heeft het meeste van zijn oorspronkelijke architectuur behouden, waaronder een prachtige markthal, en een paar mooie ingangspoorten. Het ironische van de geschiedenis is het feit dat de kardinaal, Jean Armand de Plessis, die zich steeds in de buurt van de koningin-moeder en de koning ophield, nooit verbleven heeft in zijn eigen stad en domein.

Het Richelieu van vandaag de dag is de hoofdstad van een kanton, maar is moeilijk een voortrekker te noemen op cultureel gebied. De gemiddelde leeftijd is er vrij hoog, en ik kan me levendig inbeelden dat de weinige jonge mensen zich snel ontmoedigd voelen door de statische houding in hun omgeving….

Zoals ik zo dikwijls doe in mijn leven besluit ik af en toe van dit stadje, volledig omringd door oude wallen, nog een kans te geven, en ga ik op zoek naar iets moois wat ik misschien gemist heb tijdens een vorige wandeling. De achterkant van de middeleeuwse muren vind ik het meest aantrekkelijk; er zijn sporen van diversiteit en creativiteit te vinden, onzichtbaar achter de statige eentonigheid van de zware voorgevels in de binnenstad. Al snel weegt echter de “zwarte gat” energie door, en kies ik voor een herbronning op het uitgestrekte platteland van Chaveigne, waar ik met diepe teugen de frisse lucht in mijn longen laat stromen…..Yoon

Fin février:Richelieu

Sur les beaux champs étendus de la Touraine se propage une nimbe de vert frais, le vert printanesque, lumineux et transparent des jeunes pousses sous les rayons d’un soleil éclatant qui dévoilent tout. Un vent joueur cherche tous les trous et toutes les fentes qu’il peut trouver, poursuit sa propre ombre sur la contrée vallonnée et laisse à entendre son chant un peu plus audible maintenant qu’il n’y a plus de feuilles qu’il puisse faire bruisser. Il amène du mouvement dans le silence de la région hivernale endormie, qui s’éveille lentement…

Le mouvement est une des choses que l’on trouve difficilement à Richelieu, y aurait-il un lien avec l’histoire pour que cette ville donne une telle impression de beauté mais aussi de désertification ? Dans la première moitié du 17ème siècle, le réputé cardinal du même nom a fait détruire tous les châteaux et les plus grandes villes fleurissantes des alentours pour construire, avec le matériel récupéré, une nouvelle ville et un gigantesque château sur le domaine de ses ancêtres où il résidait étant enfant. Du château, il ne reste qu’un vaste parc de 475 ha ceint d’un mur de 7 km et quelques bâtiments annexes. Mais la ville a conservé l’essentiel de son architecture originelle dont un magnifique marché couvert et quelques jolies portes de la ville. L’ironie de l’histoire est que le cardinal, Jean Armand de Plessis, qui se tenait sans cesse dans les environs de la reine-mère et du roi, n’a jamais résidé dans sa propre ville et dans son propre domaine.

Le Richelieu d’aujourd’hui est le chef-lieu d’un canton mais on peut difficilement le considérer comme un avant-gardiste sur le plan culturel. La moyenne d’âge y est très élevée et je peux m’imaginer que le peu de jeunes gens sont découragés par l’attitude statique de leur environnement.

Comme je le fais si souvent dans la vie, je décide parfois de donner encore une chance à cette ville, entièrement ceinte de vieux remparts, et je pars à la recherche d’une joliesse que j’aurais peut-être manqué lors d’une précédente promenade. Le plus attirant, je trouve, est l’autre côté des murs moyenâgeux : on y trouve de la diversité et de la créativité, invisibles derrière la monotonie statique des lourdes façades de la ville intérieure. Très vite, l’énergie du “trou noir” l’emporte et je choisis de me ressourcer sur la vaste lande de Chaveigne où, par de grandes inspirations, je laisse circuler l’air frais dans mes poumons…..Yoon

Traduction de Soetkin Janssens